Bu yazıda yalnızlığı, durumsal ya da sonlandırılmak istenen bir yalnızlıktan farklı olarak, her bir sözcüğün ve dilsel yapılanışın merkezindeki bir deliğin yaşamsal boşluğunu yeniden kazanmaya yöneldiği sembolik bir adres arayışı, öznel bir yer oluşturma çabası olarak tanımlayacağım. Lacan'ın Psikanaliz Etiği seminerinde yorumladığı Antigone figürü, bu yol alışta belirleyi bir referans noktası oluşturacak.